Een schril contrast

Deze column verschijnt in de week van het Loofhuttenfeest, maar is geschreven in de tien Geduchte Dagen tussen het joodse Nieuwjaar (Rosj ha Sjana) en de Grote Verzoendag (Jom Kippoer). Tien dagen die oproepen tot omkeer, tot verandering. Midden september bad ik de emotionele gebeden mee van het joodse Nieuwjaar in een paar synagogen in Jeruzalem. De dagen ervoor waren mijn vrouw en ik in Betlehem, in de andere wereld achter de muur. Op bezoek bij onze dochter Rebecca, die daar vier maanden als dramadocent vrijwilligerswerk doet. Een schriller contrast dan tussen deze twee werelden is nauwelijks denkbaar. Voor ons een halfuurtje reizen, met checkpoint en al. Israëli’s gaan dit punt niet voorbij. En voor de meeste Palestijnen betekent deze barrière gedwongen te moeten leven in een soort gevangenis.

Rebecca werkt aan een project met Palestijnse kinderen van de Hope Flowers School in het dorp Al Kadhr vlakbij Bethlehem. De school is gesticht door een islamitische vredesactivist, Hussein Issa. Na zijn vroegtijdige dood nam zoon Ibrahim de leiding van de school op zich. De school lig nog geen honderd meter van de muur, hier geen simpel hek zoals elders maar een hoge muur. Dichtbij zie je de joodse nederzettingen liggen in Palestijns gebied. Directeur Ibrahim vertelt ons zijn dromen over vreedzame co-existentie. Tien meter van de school is een groot familiehuis door het Israëlische leger vernietigd, omdat iemand uit dit huis zichzelf opblies om Israëli’s mee te slepen in zijn dood. Ibrahim vermijdt in zijn verhaal het woord ‘terrorist’ maar ook het woord ‘sjachied’(martelaar). Hij wil zich blijven inzetten voor andere wegen naar gerechtigheid en vrede.

Een paar uur na dit gesprek bid ik samen met honderden Joden in een sjoel in Jeruzalem. De sjofar (de ramshoorn) roept op tot omkeer. Hartstochtelijk klinken de gebeden. Daarna dopen we appeltjes in zoete honing en wensen elkaar Sjana Towa, een zoet en vredig Nieuwjaar. Wie ben ik om de één of de ander te oordelen? Duizenden jaren hebben christenen Joden van hardnekkigheid en verblinding beschuldigd. Ik ben niet gekomen om te oordelen maar om te luisteren. De meeste buitenlandse christenen, die hier wonen, hebben radicaal gekozen, voor de Joden óf voor de Palestijnen. Er zijn echter bruggenbouwers nodig, mensen die willen luisteren. Op de muur zijn deze woorden geklad: ‘Zalig die treuren, want zij zullen vertroost worden’. Ben je een onnozele softie als je in de realiteit van die woorden wilt blijven geloven?

Simon Schoon

<< Publicaties