Vanuit Nes Ammim
Palestijnse buren
Nes Ammim heeft een symbolische ligging midden in de vlakte van Aser. Vanuit ons huis zien we in het Westen een aantal joodse plaatsen liggen langs de kust van de Middellandse Zee. In de verte glinsteren de witte flats van de zich steeds verder uitbreidende stad Nahariya. Naar het Oosten zie je de bergen van Galilea, waar de meeste Arabische dorpen te vinden zijn. Het is ’s avonds een prachtig gezicht wanneer op de berghellingen duizenden lichtjes schitteren. Contacten zijn gelegd naar het Westen en naar het Oosten, naar Joodse en Palestijnse buren. In Galilea wonen ongeveer evenveel Joden als Palestijnen, alle staatsburgers van Israël. Met alle spanningen van dien.
De pioniers van Nes Ammim waren diep geschokt door de Sjoa. Sommigen van hen hadden aan het verzet deelgenomen. Na de oorlog hadden ze in een pijnlijk gewetensonderzoek ontdekt, hoezeer het christendom in de loop van de geschiedenis verbonden was geweest met anti-joodse opvattingen. Daarom wilden ze een nieuwe bladzijde opslaan in de verhouding tussen christenen en Joden door het stichten van een christelijk solidariteitsproject. Ondanks weerstand en wantrouwen slaagden ze er in bruggen te bouwen. Vanuit Nes Ammim gezien naar het Westen en naar het Oosten. Wonend en werkend in Israël kregen ze, behalve voor hun Joodse buren, ook oog voor de Palestijnse buren, in het bijzonder voor de christenen onder hen. Het viel niet altijd mee om naar beide kanten verbondenheid vorm te geven. Maar door het geleefde leven in Galilea groeiden de contacten als vanzelf. En zo is het gebleven tot op vandaag.
Ongeveer 80% van de Palestijnse bevolking is moslim, 20% is christelijk. In de maand november waren we op een zondag in de Grieks-Katholieke Kerk van Kfar Yasif, op 5 km afstand, en maakten we ook een eucharistieviering mee in de Evangelisch-Anglicaanse Kerk. In Acco gaf een Palestijnse priester ons uitleg over de prachtige oude iconen in zijn kerk uit en ontmoetten we jongeren van zijn parochie. Nes Ammim wil geen geïsoleerd westers-christelijk eilandje zijn en de Palestijnse kerken hechten grote waarde aan onze solidariteit in geleefde oecumene. Het was voor mij een bijzondere ervaring, toen ik door de Grieks-Orthodoxe priester van Kfar Yassif bij mijn eerste bezoek aan zijn kerk uitgenodigd werd om achter de iconostase plaats te nemen. Midden in de liturgie werd mij gevraagd het credo in het Engels te lezen en het onze Vader in het Nederlands uit te spreken. Een oecumenische ervaring!
Simon Schoon