Optimisme of pessimisme?
Inmiddels ben ik weer terug in Israël. Voorlopig blijf ik de kar van de dialoog en de ontmoeting in Nes Ammim nog even trekken. In de zomermaanden werd me in Nederland vaak gevraagd: Ben je nu optimistisch of pessimistisch over de ontwikkelingen in Israël en de Palestijnse gebieden? Is er enig uitzicht op vrede? Pessimisme ligt voor de hand. Het vertrouwen in de politiek is in Israël gezakt tot een dieptepunt. In de Palestijnse gebieden overheersen berusting en wanhoop. In Libanon heeft Hezbollah (‘Partij van God’) meer raketten dan tijdens de oorlog in de zomer van 2006. En nu met een veel verder bereik.
De meeste mensen die ik in Galilea heb geïnterviewd - maar ook joodse kolonisten in de West Bank en Palestijnen achter de muur - zijn uiterst somber ten aanzien van de vooruitzichten op vrede. Ben ik optimist of pessimist? Ik weiger me in dit zwart-wit schema te laten opsluiten. Telkens weer ontdek ik tekenen van hoop om me heen, in mensen die creatief volhouden met het bouwen van bruggen van dialoog en begrip.
Soms krijg ik ‘fanmail’ uit Nederland of reacties op mijn weblog, waarin me verweten wordt niet gelovig genoeg te zijn. Die reacties komen meestal van mensen, die precies menen te weten wat de wil van God is voor Israël en de Palestijnen. Ze houden er hun eigen ideeën op na op grond van een selectieve omgang met bijbelteksten. De uitkomst is dat ze eenzijdig pro-Joods en anti-Palestijns zijn. Ze komen in grote groepen naar Israël en laten zich daar bevestigen in wat ze toch al wisten. Alternatieve geluiden laten ze niet toe.
Maar ik krijg ook tegenovergestelde ‘fanmail’. Mensen die vinden dat ik niet radicaal genoeg ben in het aan de kaak stellen van het onrecht, dat Israël de Palestijnen aandoet. Mijn inspanningen voor de dialoog zouden verhullend werken. Deze scribenten wijzen uitsluitend met de beschuldigende vinger naar Israël. Als je het waagt te spreken over de Israëlische angst voor zelfmoord-terroristen, de raketten van Hezbollah en de nucleaire opmars van Iran, wordt dat door hen weggewuifd.
Het vraagt evenwichtskunst om hier naar beide kanten te blijven luisteren. Wil jij dat aan den lijve ervaren? Zie dan mijn weblog voor twee alternatieve reizen in januari en maart 2009, en maak kennis met de realiteit van Israël en Palestina. Ook met de tekenen van hoop die er zijn. Er is enig lef nodig voor die confrontatie. Welkom!
Simon Schoon is emeritus-predikant en –hoogleraar. Momenteel werkt hij in Nes Ammim, Israël. Zijn weblog is: www.simonschoon.web-log.nl (waarin info over genoemde reizen 8-18 januari en 5-15 maart 2009)