Woord en Dienst maart 2008
Vanuit Nes Ammim
Een druppel op een gloeiende plaat
Vandaag en gisteren waren 30 leerlingen van joodse en palestijnse middelbare scholen uit de omgeving gast in Nes Ammim. Alle 17 jaar jong. Kort geleden waren volunteers uit Nes Ammim op bezoek geweest in hun scholen. Twee volle dagen hebben de scholieren met elkaar gesproken over het bestrijden van wederzijdse vooroordelen en vijandsbeelden. De sessies waren alle tweetalig, in het Hebreeuws en Arabisch. Ze wisselden ook ervaringen uit met de bewoners van Nes Ammim, die ze bevroegen op hun motivatie. Is dit alles niet meer dan een druppel op een gloeiende plaat? Wat helpt het in de voortgaande vicieuze cirkel van haat en geweld in dit land?
Gisteren en vandaag zijn er meer dan honderd Palestijnen gedood bij een grootscheepse inval van Israël in Gaza. Dat gebeurde als vergelding op de voortdurende raketbeschietingen vanuit Gaza op de Israëlische steden Sderot en Ashkelon. Het leger verklaarde vandaag, dat 90% van de omgekomenen in Gaza militanten van Hamas waren. Maar B’Tselem, de Israëlische mensenrechten-organisatie heeft gedocumenteerd, dat meer dan 50% van de slachtoffers burgers waren, met name vrouwen en kinderen. De vredesbesprekingen tussen Israël en de Palestijnen van de Westoever zijn afgebroken. De sympathie voor Hamas is toegenomen in de West Bank en de positie van premier Abbas is ondergraven. Alle beloften van de vredesconferentie in Annapolis blijken een waardeloos vodje papier te zijn. Niemand gelooft er meer in.
De toestand rond Gaza is onoplosbaar, omdat er niet de bereidheid is om te praten. Zolang beide partijen menen dat de ander alleen maar de harde taal van het geweld verstaat, zal het bloedvergieten doorgaan. Het lijkt onbetekenend in het grote wereldgebeuren, maar in Nes Ammim werd wel gepraat, ook over wat er in Gaza gebeurde. De zeventien-jarigen kregen de opdracht plannen te smeden over een voortgang van dit prille begin van ontmoeting. Het klonk nogal idealistisch, zoals samen een bazar opzetten en de cultuur van de ander beter leren kennen. Morgen komt de tweede groep van 30 leerlingen van dezelfde scholen. Zal dit stand houden, als joodse jongeren volgend jaar in het leger gaan, en als palestijnse jongeren stuiten op ongelijke behandeling? Zal dan zelfs deze druppel verdampen op de gloeiende plaat? Aan het eind deelden de jongeren bloemen uit aan elkaar. Ze vertelden daarbij, verlegen, soms ontroerd, wat ze van elkaar geleerd hadden. Ook al is dit maar een druppel – het moet toch doorgaan! Zodat vele druppels ooit een stroom worden.
Simon Schoon
Weblog: www.simonschoon.web-log.nl