Column in ‘Woord en Dienst’ – juli/aug. 2008
Vanuit Nes Ammim
Gerechtigheid!
Dit is voorlopig mijn laatste column. Ik heb steeds geprobeerd én-én te zeggen, zowel in mijn columns als in mijn toespraak op de synode van de PKN. Gerechtigheid voor beide volken! Voor Joden en Palestijnen. Maar soms twijfel ik aan de mogelijkheid van deze positie. Het thuisfront wil het zo ontzettend graag horen. Maar is het wel haalbaar? Iedereen in dit verscheurde land vraagt namelijk volledige en onvoorwaardelijke solidariteit. Is het werkelijk mogelijk om emotioneel beide verhalen aan te horen? Misschien in Galilea nog wel, wanneer je in Nes Ammim leeft en werkt. Maar in Sedrot waar de raketten van Hamas dagelijks vallen? Of in de West Bank waar de joodse settlements tegen alle beloften in worden uitgebreid?
Is de veel bepleite twee staten oplossing niet volstrekt onmogelijk geworden? Omdat Hamas en Hezbollah de meest onverzoenlijke krachten geworden zijn aan Palestijnse kant. En omdat Israël onomkeerbare voldongen feiten heeft gecreëerd in de West Bank. Ik ontmoet telkens weer christenen uit het Westen, die het domweg vertikken om naar het andere verhaal te luisteren. Het past niet in hun denkschema, of in hun geloof, en daarom mag het niet waar zijn. Het dringt niet tot hen door, dat Israël de ‘afscheidingsmuur’ honderden kilometers langer gemaakt heeft dan de officiële grens van de ‘groene lijn’. Niet uit veiligheidsoverwegingen, maar om daardoor grote stukken grond te annexeren. Ze leggen de rapporten terzijde, die bewijzen dat Israël meer dan 500 wegversperringen in stand houdt in de West Bank, voornamelijk om de kolonisten hun status aparte te geven. En ze beseffen niet, dat de opbouw van de Palestijnse economie daardoor wordt geboycot, en de Palestijnen in de West Bank in de armen worden gedreven van de radicale Hamas beweging. De toestand is om moedeloos van te worden.
Met wie zijn we als kerk eigenlijk onopgeefbaar verbonden? Hoe houd ik het vol om én-én te zeggen? Soms weet ik het echt niet meer. Maar mijn geloof laat me geen andere keus dan die ik telkens opnieuw gemaakt heb: Én-én. Het is overduidelijk is, dat Israëli’s en Palestijnen geen ander alternatief hebben dan om met elkaar samen te leven in één land. Geen van beide volken kan de ander elimineren of in zee drijven. Als er niet geluisterd wordt, eindigt dit drama in een vreselijke catastrofe. Alleen omkeer uit angst en haat kan dat huiveringwekkende scenario nog voorkomen. Gerechtigheid voor beide volken is de enige uitweg.
Simon Schoon
Weblog: www.simonschoon.web-log.nl