Vanuit Nes Ammim
‘Messianitis’‘Messianitis’ is een grote barrière op weg naar een duurzame vrede in het Midden-Oosten. Deze besmettelijke ziekte komt bij Joden, christenen en moslims voor. Bij joodse kolonisten die elke centimeter grond van het ‘gehele land Israël’ willen vasthouden - koste wat het kost. Want ‘God wil het’. Bij christen-zionisten die deze joodse claims op Palestijns gebied onvoorwaardelijk steunen. Ze weten zeker: ‘God wil het’. En bij extremistische moslims die de verlossing naderbij menen te brengen door zichzelf als levende bommen op te blazen. Ze zijn er van overtuigd: ‘God wil het’. Ik zie deze uitwassen van het messiaanse verlangen als afgoderij. Het ‘land’ heeft de plaats van God ingenomen en wordt heiliger geacht dan mensenlevens. Er ontstaat dan een gevaarlijk mengsel van fundamentalisme en racisme. Misschien is er één troost: Deze groepen vormen niet de meerderheid in Israël en Palestina. Dat wil zeggen: Nog niet! In de afgelopen decennia zijn ze wel enorm gegroeid. En ze dicteren maar al te vaak met hun geweld de politieke gang van zaken.
Een paar dagen geleden was ik op bezoek in een joodse nederzetting op de West Bank. Ik interviewde een Nederlander, die onlangs is overgegaan tot het jodendom en nu in een orthodoxe enclave middenin de Palestijnse gebieden woont. Hij heet nu Ary’el Tsion. In Nederland was hij voorganger van een evangelische gemeente, die onder zijn leiding steeds meer opschoof naar het jodendom. Aanvankelijk vierden ze alleen de joodse feesten mee. Daarna gingen ze samen met de kolonisten protesteren tegen de Israëlische terugtrekking uit Gaza. Ten slotte sloot deze ex-evangelist zich aan bij een radicale vorm van jodendom. Misschien was deze stap niet eens zo groot, want hij bleef de bijbel fundamentalistisch uitleggen. Jezus heeft hij daarbij volledig aan de kant geschoven. Het boek Jozua meent hij zonder omwegen te kunnen toepassen op de hedendaagse politieke actualiteit. Toen ik hem vroeg hoe hij de Palestijnen zag, vertrouwde hij me toe dat voor hem de ‘oplossing’ van Meir Kahane verreweg de beste was. Dus een oprotpremie geven, en als ze niet weg willen, dan deporteren. Dat betekende een abrupt einde van ons gesprek. Je mag toch hopen dat de synode van de PKN de moed heeft om deze vorm van ‘messianitis’ af te wijzen. Vooral door de hand in eigen boezem te steken, want er zijn helaas ook kerkleden die dit soort verderfelijke ideeën koesteren. Regelmatig reizen ze als ‘christen-zionisten’ naar de nederzettingen op de West Bank, met als doel de kolonisten te ‘bemoedigen’ om vol te houden. Want ze weten zeker: ‘God wil het!’Simon Schoon
Weblog: www.simonschoon.web-log.nl