Vanuit Nes Ammim

Een land vol verhalen

Op 8 mei bestaat Israël 60 jaar, een land vol verhalen. Meeslepende verhalen over de pioniersjaren en de opbouw van het land. Aangrijpende verhalen over het droogleggen van moerassen, het opvangen van joodse vluchtelingen, het voeren van overlevingsoorlogen. Verhalen die tot de verbeelding spreken. Die decennia lang in Nederland het beeld van Israël hebben bepaald. Ik heb talloze levensverhalen gehoord van mensen, voor wie geen plaats was elders in de wereld. In Israël konden ze eindelijk zichzelf zijn. Dat feit van 60 jaar Israël wordt in de komende tijd gevierd.

Maar er zijn ook andere verhalen. Op Yom ha Shoa (‘dag van de vernietiging’) klinken de sirenes om de 6 miljoen vermoorden uit de nazitijd te gedenken. Op 7 mei loeien de sirenes opnieuw op Yom ha Zikaron (‘dag van herinnering’), om de duizenden Israëli’s te herdenken, die omgekomen zijn in de afgelopen zestig jaar, in de oorlogen en bij aanslagen. En om het nog ingewikkelder en schrijnender te maken: Op 15 mei gedenken de Palestijnen de Nakhbah, ‘de catastrofe’ die hen is overkomen door de stichting van de staat Israël in 1948. Ze staan stil bij ‘de andere kant’, die in Europa minder bekendheid heeft gekregen: Bij de honderdduizenden Palestijnen die gevlucht zijn en verdreven, de honderden dorpen die zijn verwoest, en de tallozen die zijn omgekomen in twee intifada’s.

Hoe zullen twee volken - Joden en Palestijnen - ooit in vrede kunnen samenleven op die smalle strook grond aan de Middellandse Zee? ‘Oplossingen’ als ‘in zee drijven van alle Joden’ of ‘deporteren van alle Palestijnen’ zijn onmenselijk en zouden opnieuw verschrikkelijke gedenkdagen in het leven roepen van ‘vernietiging’ en ‘catastrofe’. Bovendien zijn  zulke ‘oplossingen’ in strijd met het internationale recht en met de meest elementaire regels van de menselijkheid. Toch worden zulke geluiden steeds vaker vernomen, zowel bij Israëli’s als Palestijnen.       

Zal er ooit een tijd komen, dat Joden en Palestijnen aan elkaar verhalen vertellen over pijn en verdriet, over vergeving en verzoening, en over het samen delen van één land? Is dat een irreële droom? Zijn er niet voldoende aanknopingspunten in de heilige boeken van Joden, christenen en moslims om zulke dromen niet op te geven? Met velen in Israël en Palestina weiger ik om die droom los te laten. En af en toe maak ik er een voorproefje van mee, als Joden en Palestijnen elkaar in de ogen kijken in seminars, soms het uitschreeuwen van woede, maar elkaar ook in de armen vallen en samen uithuilen.

Simon Schoon
Weblog: www.simonschoon.web-log.nl

<< Publicaties